...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

16 Ιουλίου 2017

Τοπίο…




Τοπίο κλονισμένο μες τον ανάσκελο ουρανό, λιμναίο τοπίο
Που ακουμπά στην μνήμη αυτών που πια μεγάλωσαν.
Η βάρκα χώρεσε το όνειρο ή ο χρόνος
Πόντισε την βάρκα; Πώς να το δεις;
Μετά από τις καλαμιές είναι ευώνυμο χάος, τα νερά
Ξαφνιάζουν με την ηρεμία τους και το εγώ σου που ωραία ετράφη’
Φοβάται τον ήλιο που δύει, φοβάται την συννεφιά
Που ραγίζει στα ύψη και το σπίτι μετέωρο επικρεμάται
Πάνω στον καμβά του ορίζοντα, μεταφυσικό όλο
Κι όπως αργότερα, λείποντας, θα το δεις…


Ύμνος αέναος των υδάτων…



Περιμένετέ με νερά, περιμένετέ με,
βρέξτε με με την Αλήθεια σας, ξεγυμνώστε
με, ζουπήξτε με, δαγκώστε
τα κόκαλά μου,
ακουμπήστε με στα παρόχθια βράχια,
αποσυνθέστε με και επαναδημιουργήστε με,
μαλώστε με και συμβουλέψτε με,
κάντε με να ντραπώ, να κοκκινίσω,
να στεφτώ την ιερή υγρασία σας, να
κελαηδήσω γαλάζια.
Πεθάνετέ με νερά, αναστήστε με,
χορέψτε επάνω μου
με την κάθε φιλέρημη δροσοσταλίδα,
λατρέψτε με
και ακυρώστε με,
περιφρονήστε με,
θρυμματίστε
την αμαρτωλή επιδερμίδα μου,
νιώστε με
και αδιαφορήστε για μένα-
Όλος είμαι εσείς και όλος,

μέσα στην ποίησή σας, στεφανώνομαι..

14 Ιουλίου 2017

" Σαν να έχουν ποτέ τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…"


Μέσα στην βαθιά ζέστα του μεσημεριού,
το τραγούδι ενταφιάζεται και, προτού σβήσει,
παρακινεί τα τριαντάφυλλα σε μια άψα ερωτική.

Τω τρόπω που ξέρεις και ξέρω.

Τα κλωνάρια κουνιούνται αργά από ένα μιμητικό αεράκι που μπαλώνει τις μνήμες
ως να φορεθούν από των δέντρων την ραστώνη.

Τιτίβισμα κυανό του σπίνου.

Ορμώμενοι απ’ το μηδέν πολλούς αριθμούς κατακτήσαμε, πολλές ουτοπίες.

Τώρα σκαλώσαμε στην φερέγγυα θάλασσα και στου ποιήματος το πατρογονικό πάθος.

 " Σαν να έχουν ποτέ τελειωμό

τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…"


12 Ιουλίου 2017

Πάνω απ’ την στέγη των καημών, χορεύεις

Πάνω απ’ την στέγη των καημών, χορεύεις
πεταλούδα που φλέγεται,
ειμαρμένη των παθών μου, ιέρεια,
ακμάζουν τα πάθη σου,
ειρμός ερώτων κρατεί ρυθμό στων ονείρων σου την φωλιά,
ένα φιλί σου πήρα κάποτε και το κρατώ
φυλαχτό να μου μείνει το άρωμα
χνότο που των κυττάρων μου αναστάτωσε την δομή..

Μιλάς εγγαστρίμυθος μάγος που ντεραπάρει τα φωνήεντα

Μιλά το φεγγάρι μονολογεί καθώς φεύγει
Από την γέμισή του, βαριεστημένο
σύνορο αυταπάτης
Μιλάς εγγαστρίμυθος μάγος που ντεραπάρει τα φωνήεντα μιλάς εγγράφοντας στα λεξιλόγια αλλιώς
Νύχτωσε
Η γραφή μια περιπέτεια ξιπασμένη
Κυνηγώ το εγώ μου μηχανή της οδύνης
Σκάβω λαγούμια σκοτεινά κι εναποθέτω τα όνειρά μου- μαγεμένος αυλός..

Όταν σκοτεινιάζουν οι κόσμοι


Όταν σκοτεινιάζουν οι κόσμοι
Τα μάτια σου είναι δυο μυδράλια που βάλουν ενάντια στην ερημιά.
Συναντώ την κατάθλιψή μου· με παιδεύει· δαγκώνομαι.
Στον ύπνο μου βασανίζομαι απ’ τον ξύπνο μου.
Πώς φθάρηκαν οι μέρες μας και σαπίσαν!
Ένα μουχλιασμένο φως έρπει επάνω στις σκέψεις.
Μόνο η παρουσία σου είναι ορθοφωνία αγγέλων και ιερουργεί μες το δωμάτιο
Ή μέσα στο τοπίο που εκβάλει ευλάβεια πάνω στα αγχωμένα στιχάκια μου..

2 Ιουλίου 2017

Σικελιανικό...



Και στο μεσημέρι ύστερα, ιερός
Μου χαρίστηκε ύπνος- μεγάλος όσο ενός
Πουλιού η σκιά, και δίκαιος
Όπως μια ηλιαχτίδα· η ψυχή μου
Στην ζέστα μέσα τον απόλαυσε
Παλικαρίσια· γιατί την ώρα
Που κάρωνα, ενός ονείρου η δόξα
Με συντρόφεψε· του θεού η μιλιά
Στα φρένα μου να ακουστεί, κι όταν
Για τα καλά βυθίζομουν στον άλλο χρόνο,
Ο μέγας ο χρησμός να βγει αληθινός και ν’ ανταμώσω
Ψυχές αγαπημένες των ηρώων, ψυχές
Που παραστέκονταν στον πόνο μου,
Σαν αχός μακρινός, σαν
ντομπροσύνη του πελάγου…






1 Ιουλίου 2017

Ακροβάτη επηρμένε- να η γκρεμισμένη πια φυλακή σου,

Περίεργο λημέρι ο κόσμος
Διάβασέ τον καίγοντας τα χαρτιά σου
Ρίσκο πάλι κι απ’ την αρχή
Ταράτσα και δοξαστικός ουρανός-
Ακροβάτη επηρμένε- να η γκρεμισμένη πια φυλακή σου,
Πουλιά πετούν τριγύρω σου, ένας μάγιστρος είσαι
Που καταφέρνει πλήγματα στην τσαλακωμένη φθορά..

Λουόμενοι στην κάψα του καλοκαιριού,

Λουόμενοι στην κάψα του καλοκαιριού,
Στο φως εκτίθενται κορμιά και διαθέσεις,
Γουλιά γουλιά απορροφάται η αύρα
Σκιές πατούνε πάνω στην γενναία γη και εκστασιάζονται
Παραλίες όπου το αχνάρι σου ωραία το άφησες
Να το ξεραίνει ο αέρας της θαλάσσης
Κρύφτηκες και ξανά εφανερώθηκες- α η ζωή
Μπαρούτια του έρωτα που ξέρει να εφεύρει!

30 Ιουνίου 2017

Ανήκεις σε ποιόν θάνατο και δεν είναι οι σκέψεις σου προσπελάσιμες;



Ένα πρόσωπο που είναι πολλά πρόσωπα που είναι
ναυάγιο προσώπων πολλαπλασιασμένο
επί τον μελαγχολικό εαυτό του, μια αξία
που αποταμιεύεται μες την οδύνη
των ημερών· συνάντηση θάρρος με χάος, συνάντηση
Πεποίθησης με την Αλήθεια- μπορεί
να ζήσει ένας άνθρωπος ταριχεύοντας Ιδέες, ή
να στραφεί εμπόδιος ο ίδιος στον νωθρό εαυτό του; Κυνήγα

Την Απόφαση απ’ όπου την εγκατέλειψαν τα φθαρτά όνειρά σου-
κυνήγα
να μοιάσεις του ανέμου που έχει φωνή
όμως την σπαταλά να δέρνει κυκλοθυμικά αφηνιασμένα λουλούδια
που ζουν μες την αγρύπνια του καλοκαιριού κι αντέχουν
την κάψα
τον έρωτα
και το ποιητικό, που άντεξε στις μέρες μας,
εφαλτήριο..

Ανήκεις σε ποιόν θάνατο και δεν είναι οι σκέψεις σου προσπελάσιμες;



27 Ιουνίου 2017

Όλα ξεκινούν από μια δύσκολη Δικαιοσύνη!


Μέσα στο πρωινό υπάρχουν οι αποφάσεις του πρωινού, σαν εντεταλμένες μέλισσες να συλλέξουν τον καθαρό χυμό της Αθανασίας.
Η κάψα είναι πολλή. Τα λουλούδια γέρνουν κουρασμένα το τρυφερό κεφάλι τους. Δίνεις και παίρνεις- έτσι γίνονταν πάντα· η ζωή είναι ένα παιχνίδι που δεν νοιάζεται για τις κανονικότητες.
Όταν διαβάζεις την μοναξιά, φρόντισε να έχει Δικαιοσύνη η κάθε απουσία. Όλα ξεκινούν από μια δύσκολη Δικαιοσύνη!



25 Ιουνίου 2017

Η μέρα η σωστή..



Κάθε μέρα είναι η μέρα η σωστή, η μέρα
που σημαδεύει τον χρόνο μας.
Ραγισμένη,
σαν ένα καύκαλο χελώνας,
φολιδωτή
σαν νεφελώδης ουρανός,
σκιρτά
μέσα στην ατμοσφαιρική μυθολογία
των σκιρτημάτων- αφήνει
μια οσμή από ρόδου ανάγνωσμα,- μετά
που οι αγωνίες μας βαθαίνουν, και
ένα πιπέρι γεύσης κάθεται στον ουρανίσκο της σκέψης να σμίξει
το κέρδος του Τίποτα
με την απώλεια..

Κάθε μέρα είναι η μέρα η σωστή, η μέρα
που μεγεθύνεται
και ελαττώνεται,
σαν θρυαλλίδα
που πυροδοτεί την Ουτοπία..
Διαιρεμένη σε φανταστικά τεταρτημόρια χρωμάτων,
μεσημεριανή ίριδα, νερένια
υπόσχεση
ότι ο κόσμος θα συνεχίσει
τις μανιακές λωλαμάρες του, μεταξένια
κι ακάνθινη, στρογγυλή
και τετράγωνη: αναγωγή
στο ολοκάθαρο σύμπαν
μιας ποιητικής πανδαισίας…


22 Ιουνίου 2017

Του σφρίγους και του θέρους…


Εξομολόγηση στο πλατύ φύλλο της συκιάς,
Δυο κοτσύφια λαλούν δικαίωση μες τον αέρα,
Οκνηρές σφήγκες κεντούνε το πετσί του σύκου,
Ο ήλιος γέρνει λαχανιασμένος μες το μεσημέρι,
Η Αττική προδίδει και προδίδεται από τους εφιάλτες της,
Ιούνιο δρεπάνι κόβει τις μολόχες ώσπερ του θανάτου,
Ένα άσθμα βαραίνει τον αγρότη του σύμπαντος,
Ευχάριστα γεγονότα σε δυσάρεστο χρόνο,
Θεός που βαριεστημένα κοιτάζει,
Όλα έχουν μια φευγαλέα δύναμη, μονάχα το νερό
Έχει το σφρίγος του ουρανού και κυλά πολυσήμαντο
Μες τους αιθέρες. Τα ποιήματα
Βουίζουν σαν χρυσόμυγες μες την μασχάλη του καλοκαιριού,
Ακροατές άνεμοι σφαδάζουν μες την πεδιάδα,
Διασκεδαστικό φως λύνει τους αρμούς του ηλίανθου,
Σπρώχνονται στα ρηχά οι αυταπάτες,
Ένα κατσίκι τρέμει και χοροπηδά στα βράχια της εντύπωσης,
Γερνάμε και χαμόγελα εννοούνται εκεί που η νεότητά μας τώρα πέρασε και πάει…

Εσώτατος απολογισμός…




Η απουσία είναι μια τρύπα απ’ όπου διέφυγε
το νόημα του παρόντος.

Να ζεις την παρουσία σου λοιπόν, να ζεις
με καθηλωτικό ένστικτο και
πρωραία αισθήματα, να ζεις
εμμένοντας στις τονισμένες σπουδές σου-

Και, όταν δεν θα υπάρχεις, των λόγων σου η βαρύτητα
ας είναι μια μονάδα μέτρησης των ηχηρών
σκιρτημάτων
όπως εσύ καθηλωμένος τα έζησες, προτού
η αξίνα σκάψει γύρω σου κι ανακαλύψει μούμιες
ταριχευμένες μες σε ψεύδος φθονερό -

να ζεις για ν’ αποκτάει χρώμα η ευθυμία· και
να γεύεσαι ετούτο το ολόχυμο
φρούτο
που άφησε το καλοκαίρι στην παλάμη σου
μέσα-
σαν μέγιστο, αήττητο μυστικό..




19 Ιουνίου 2017

Όλες οι εκκινήσεις της "ιδέας" είναι πάντα ουτοπικές




Όλες οι εκκινήσεις της "ιδέας" είναι πάντα ουτοπικές· το Μυστικό όταν φανερώνεται ξεθυμαίνει· αποκτά ένα άρωμα άτονο. Το διακρίνεις όταν κάτι γίνεται κτήμα των μαζών. Πρέπει να δημιουργήσεις πολύ ευνοϊκές συνθήκες για να κινητοποιήσεις αυτό τον "οδοστρωτήρα" της Ιστορίας. Θέλει να αφήσεις τους πολλούς να γευτούν την παιδεία και, ομολογουμένως, κανένα καθεστώς δεν κάνει τέτοιο ολίσθημα. Οι κρατούντες αγαπούν να άρχουν σε αγράμματους και νωθρούς. Γιατί να εγείρουν δυνάμεις οι οποίες μπορούν να τους καταστρέψουν; Εκεί επισημαίνω αυτήν την τρελή "ουτοπία" – και μόνο αυτή είναι επαναστατική και ρηξικέλευθη με καθετί αναχρονιστικό και αρτηριοσκληρωμένο.…
Κρατώ καλά φυλαγμένα τα ουτοπικά μυστικά μου!







Ω αττικό τοπίο

Ω αττικό τοπίο, Ραμνούντα
ή Βραυρώνα, ω!

Θα έρθω λείποντας μα
θα είμαι πάντα εδώ,
γεννημένος
προ αιώνων,
δίχως γονείς,
μάνα ή και πατέρα,
θα έρθω

Αυτούσιος,
μπορεί κι ελλιπής,
εθελούσια,
στενοχωρημένος και χαρούμενος,
πλούσιος
αισθημάτων,
έντιμος

Πάντα·

εκεί που είμαι χρήσιμος μόνο στου ανέμου το σάλπισμα, αττικό
τοπίο, ω!

Ένα δάσος σκέψεις κυνηγά την δυσκολία
την δυσεπίλυτη,
τα αινίγματα αγαπώ
και αυτά που με κάνουν να κρίνω…



''Στη μέση από τα τα σπλάχνα μου, όχι καρδιά, η Ελλάδα'' Α.Σικελιανός

''Στη μέση από τα τα σπλάχνα μου, όχι καρδιά, η Ελλάδα'' Α.Σικελιανός

18 Ιουνίου 2017

Ψηλαφώ το κορμί σου, ανάταση θέλουν οι σιωπές



Διακαών πόθων το αντίκρισμα, τσαγανό που σου βρήκα να έχεις, αμέτρητο ψηφίο του έρωτα, ω ρίμα, ρίμα του καλοκαιριού

Ψηλαφώ το κορμί σου, ανάταση θέλουν οι σιωπές, κρέμονται πόθοι στον κρατήρα του απαρεμφάτου

Λακωνίζειν στα δειλινά του Αιγαίου, ποιος κρατά τις λέξεις μες το στόμα του φυλακισμένες
και του παραστέκεται ο χλιδάτος Ιούνιος;

Χρυσάφι ο ήλιος που βυθά’ χρυσάφι που, στα μάτια σου, αντιφεγγίζει, μυστικό συλλάβισμα της μέρας

Για την αγάπη έλα, προσηλώσου στο αρχαίο φορτίο της, κινήσου
προς το όμορφο μειδίαμα που ξέρεις πως σου ξέρω πως
σε στόλισε η φαντασία…







Μεστώνει του ποιήματος η ρόγα η διάφανη…


Στα ενδότερα των ανέμων χαρίεντα φωνήεντα ζουν την αμεσότητα της κουβέντας-

Η Κυριακή μια βροχερή συνάντηση και ύστερα αποβροχάρης ήλιος και ποιητικός χαλασμός-

Οι σφυγμοί μου ρυθμό δίνουν στο σώμα το γυμνό της μέρας και στο φωτεινό το αίνιγμα της θαλπωρής-

Φραμπαλάδες κοραλλένιοι μηνύουν τον πόθο τον αγύρτη τον ασίκικο-

Στο φόρεμα του αιώνα

Εμπριμέ πάθη στεφανώνουν το καρό υφάσματα που αρνηθήκαν να αποκρύψουν τι-

Κορίτσια λυρικά ξυπόλυτα χορεύουν στην ακρογιαλιά των ουρανών-

Τσουγκρίζουν ντέφια στον απόηχο των στίχων-

Μεστώνει του ποιήματος η ρόγα η διάφανη…







17 Ιουνίου 2017

Αμαρισύας Αρτέμιδος

Αμαρισύας Αρτέμιδος το γλαφυρό στόμα
Όταν αυγάζει κι είναι όλα τα σημαίνοντα
πίσω από τις πικροδάφνες-
Περνούν τα αυτοκίνητα γυαλιστερά σαν τα δελφίνια
Που κολυμπούν στο πλάτος του πελάγου· το απόγευμα
Η βροχή μαντρώνει φοβισμένους νοικοκύρηδες πίσω από τις τζαμαρίες
Και ντεραπάρει τις αναμνήσεις μας στον πέρα δρόμο του μυαλού. Μην
λείψεις θεά, μην σκαρφιστείς κανένα θάνατο
ή
ζωή που κυνηγά το ψέμα της αθανασίας· άσε μας
να μείνουμε σαν παραπλανημένοι και διαβάζοντας το σκοτεινό βιβλίο των ωρών
ερωτευμένοι με εκείνο που επιβιώνει
στον χρόνο μέσα των αρχέγονων ιεροτήτων..

Μελισσάκι τρελό που παίζοντας μ’ άγγιξε-


Ξεκινάς από το πάθος και καταλήγεις στον θαλερό ήλιο
Στεφανωμένη τις ασύλληπτες γιρλάντες των φυτών· εκεί που ο κόσμος
Είναι ντροπαλός και εδράζεται
Μία μελαγχολία στα μάτια των αγγέλων· την ώρα
Που η βολή σου είναι τα σεμνά τριαντάφυλλα, που μεθούν
Τις ατμοσφαιρικές ριπές του αέρα και των πουλιών οι ταξιαρχίες
Πετούν καθησυχαστικά στο ιλαρό γαλάζιο τ’ ουρανού.

Μελισsάκι τρελό που παίζοντας μ’ άγγιξε-

Φως στην πλώρα των πλεούμενων, φως
στην καρδιά σου, στο ένστικτο
φως!

Όπως ο Ιούνιος καλά κρατεί και οι εμπνευσμένες θάλασσες γυρνούν στα κύματα τις συλλαβές των λέξεων, όπως
ο έρωτας καλά κρατεί και ζεις στο ένα και μοναδικό Δευτερόλεπτο που,
ή θα γίνουν θεία τα φιλιά σου ή
πουθενά δεν θα δοθούν…


Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου