...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

21 Μαΐου 2017

Κώδικας των ρημάτων που συνειδητοποιούν τον αόριστο Χρόνο…






Τακτικό θέατρο της Κυριακής·
Σκηνές πάνω στον βίο, ο βίος ένα σπαρματσέτο αναμμένο
Που λιγοψυχά να αφήσει μια υποψία ζωής ταλαιπωρημένης·
Αφήσαμε κατά μέρος τις δικαιολογίες·
Δεν έχουν σημασία οι αγχόνες, σημασία έχουν οι λαιμοί που θα κρεμαστούν αφήνοντας
Την σιωπή εκεί που πρώτα λαλούσαν οι ιδέες·
Ανάγνωση στο φως, ο χρόνος συνδικαλίζεται με την μελαγχολία·
Τρύπιο το λεξιλόγιο και μπάζει- σαν ένα μπλουζάκι καλοκαιρινό που αφήνει το κορμί εκτεθειμένο
Στον πόθο, στην αφή, στο ρήμα των ανέμων, στην γαλανή επικράτεια..



20 Μαΐου 2017

Θερμοκρασίες περιβάλλοντος

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Θερμοκρασίες περιβάλλοντος
ISBN 978-618-82414-4-2
Διαβάζεται δωρεάν

19 Μαΐου 2017

Αυλιδείας Αρτέμιδος…






Εντύπωση άνοιξης δίνουν οι αύρες που χιμούν πιο αρχαιότροπες μες τον αέρα, πιο

Εμπνευσμένες τώρα που η Ιφιγένεια αναλήφθη’

Και ο πολέμαρχος ησύχασε πηγαίνοντας στην κερδοφόρα άποψή του

Φρικτός.

Παπαρούνες λικνίζονται σε μια σβιλάδα ίσως μύθου.

Ευώνυμα χλιμίντρισε η θάλασσα.

Σύγχρονα μάτια θα κοιτάξουν την θυσία σ’ άλλη ανάγνωση.

Δυσκολεύουν οι μνήμες, οι ιστορίες αποφασίζουν πάντα αλλιώς.



Με πόσα μου έχεις πει «σ’ αγαπώ» μες τον χρόνο;

 





Έδειξε μια ελαφριά ψύχρα η νύχτα.

Μου γλύκανε τον ουρανίσκο η μαρμελάδα σου.

Με πόσα μου έχεις πει «σ’ αγαπώ» μες τον χρόνο;

Λείπω για να παρίστασαι, είμαι αχνή σκιά που αργοσαλεύει όταν

Η μακρινή υποψία να είσαι εδώ, είναι της λύπης η κατάλυση.

Συμβατικά φωνήεντα να γείρουν άστρα καθαρόαιμα μες την διάθεσή μου φρυκτωρίες.

Εγείρω και την γλώσσα μου αλλιώτικα και είναι νοηματική η σιωπή σου που κεντά πληθυντικά λουλούδια για να φτιάξω το μπουκέτο γλαφυρό της εβδομάδας.










Καθέτως διοικούμε-



Καθέτως διοικούμε- κι η βροχή
Καθέτως παραμένει ανυπάκουη·
Εξίσου ανυπάκουα τα φυτά που εισβάλουν στην δασύτριχη
μασχάλη μας,
Ποιά άνοιξη σε ατασθαλία ποιός πυρετός
Που ο εαυτός που είχαμε διαβουλεύεται
ακόμα με την ατολμία: πώς
να σκηνοθετήσεις όταν σε ακουμπά το χάος
Σαν τσούχτρα στα ρηχά της θαλάσσης που αφήνει πάνω σου
το στίγμα της
Και τσούζει όλος σου ο κοίλος έσω κόσμος;
Και διαμηνύεις τριαντάφυλλα, περιπτώσεις
μιας χάρης
Που κι εσύ τηνε γεύτηκες, προτού
Σαπίσουν οι μνήμες και το άοκνο παιδί μεταβληθεί
σε ηχηρό λεμόνι
Που βροντοφώναξε τα γηρατειά του μες
την μάταιη ξινίλα..


Με την κιμωλία της Αλήθειας γραμμένα λόγια

Με την κιμωλία της Αλήθειας γραμμένα λόγια και χρώματα που δεν παραβιάζουν το αγαθό της ελευθερίας.
Συμβαίνουν μέσα μας όλα, συμβαίνει
κατιτί που είναι πιο βαθύ απ’ το δάκρυ και πιο απύθμενο από τον πιο πικρό καημό.
Ζούμε υφαρπάζοντας παντί τρόπω ιδέες που ανήκουν στο σύμπαν- όπως ανήκει πάντα κι είναι ασύνορη η πονεμένη μας καρδιά..

Η Παρασκευή είναι απάντηση στον θόρυβο της εβδομάδας



Η Παρασκευή είναι απάντηση στον θόρυβο της εβδομάδας
που πέρασε. Μένει ζορισμένη και χωρά την υπομονή μας προτού ξεφουσκώσει
περίτρανα. Ο κόσμος καθωσπρέπει σιωπηλός.
Αποκρυπτογραφεί το θάρρος που θα είχε αν…
Όλα αλλιώτικα συντελεσμένα.
Τεθνεούσης της ελπίδας μας, η λύπη νάτην έρχεται.
Μυρμηγκάκια που κυνηγάμε το σπυρί και άρτος ου ευρεθήσεται.
Κλάψε κάτω από το λυγισμένο στάχυ μελαγχολικό παιδί μου
Κλάψε κάτω από το λυγισμένοι στάχυ, απόψε!


Το πρώτο φεγγάρι είναι έγκλημα



Το πρώτο φεγγάρι είναι έγκλημα
Πάντα. Το δεύτερο
Ακούγεται ψυχρό πίσω απ’ τις καλαμιές- όπως ηχείο πόνου.
Ο ουρανός κλέβει παράσταση από τα άστρα και θεσπίζει νόμισμα ευκρίνειας πίσω
από την τζαμαρία σου που βάλει κατά τον Νοτιά.
Μακρινή είσαι, κι όμως κοντά μου!
Σιδερώνεις τα ασπρόρουχα των ονείρων σου και ποθείς να στρέψει η γη κατά τον Έρωτα
που στύλωσε το σύμπαν στις φτερούγες των αγγέλων..


6 Μαΐου 2017

Τα πράγματα έχουν χρησμό



Τα πράγματα έχουν χρησμό, χορεύουν εμβρόντητα
ανάμεσα στον χρόνο και τις διαθέσεις του θεού. Ενεός
πίσω απ' τα ρήματα, πασχίζω
μια θύελλα ν' ανακαλύψω που με ξεπερνά, καθώς
μετρώ σύμβολα κύματα
μιας επικοινωνίας που γεφύρωσε
τις αποστάσεις που μας χώρισαν και όλα πάνω μας καρδιοχτυπούν..


Χρωματιστή επανάσταση

Χρωματιστή επανάσταση, οι εντάσεις
γυρνούν σε εμπνεύσεις, είναι η έκφραση
που δεν μπορεί να περιμένει, σχήμα σε όλα,
ακούει ζαβά ο πλανήτης ετούτος μηνύματα,
κινεί το συμφέρον των λίγων.
Πατρίδες μες τον ρου της ιστορίας, αλλαγές
μεγεθών, σύνορα
που θα παίξουν ρουλέτα.
Όσο παθιάζεσαι είναι η άποψη που προκαλεί, είναι η άποψη,
ενοχλεί το δίκιο που έχεις.
Σου εκμυστηρεύομαι ουτοπίες που, έτσι κι αλλιώς,
με κάνουνε άκαιρο και που να πλησιάζω εσένα.


5 Μαΐου 2017

Να με ακούσεις μάνα…



Να χαρείς στα βουνά, δεν είναι τίποτα ο κάμπος· οι όμορφες γεωμετρίες των κορυφών, οι επιθυμίες ως το κόκαλο, οι ορμές σου, τα ένστικτα.
Να χαρείς τα εμβαδά των πλαγιών, το ακοίμητο άστρο
που γεμίζει την μπαρουταποθήκες της υψιπέτειας, το ποιητικό έναυσμα,
ντυμένο αέρα και σιωπή, να χαρείς στα βουνά.
Λύγισα το κλωνάρι και έγινε πολυσήμαντο τόξο. Σημάδεψα. Αρχαίος θεός με παραβγήκε, ποιος τοξεύει σωστά
διάνα στον στόχο της γαλήνης;
Να με ακούσεις μάνα, τώρα πριν λείψεις και να μην συναντηθούμε παρά στην ατέρμονη νύχτα, να με ακούσεις μάνα.
Έκρυψα πιο καλά απ' τον καθένα τις πίκρες μου, να με ακούσεις μάνα.
Είχα ανάγκη την σιωπή, την συγκεντρωτική ομιλία, το συμπυκνωμένο συλλάβισμα
μικρός εγώ να συντυχαίνω γίγαντες.
Να με ακούσεις μάνα- όταν θα συναντηθούμε
στο έρεβος του ουρανού, στο αντίσκηνο της νύχτας, θα είμαστε δυο σκιές που περπάτησαν πάνω στα άσπρα βότσαλα
που έφεραν την Ιωνία κοντά μου· θέατρο ενός δύσκολου ύπνου..



4 Μαΐου 2017

η αναπνοή σου άνοιξη και έρωτα μοσχοβολά!




Ευγενικά το φως σου παραχωρεί τις φιλοδοξίες του και ορμά στις κοιλάδες του Χρόνου·
Βαυκαλίζει ο ουρανός το πέλαγος και γεννιούνται επικές στιγμές μιας γαλήνης·
Λέλουδα χαράς πλαταίνουν τα σύνορα της σκέψης σου- θα είσαι πάντα λυρική
Φωταγωγημένη στην πλευρά την πλέρια της συνείδησης, θα είσαι πάντα ωραία
Όπως μασάς το τσάγαλο και η αναπνοή σου άνοιξη και έρωτα μοσχοβολά!



2 Μαΐου 2017

Πιο έρωτας από ποτέ οι λέξεις σου, πιο έρωτας,




Όπως σκορπίζεις το υψηλό φρόνημα των χρωμάτων
Γύρω, κι οι στυλοβάτες της ηθικής ακούνε μόνο τα πουλιά που
Με χαριέσσα αμφίεση σου χαμογελούν και πετάνε-

Ένα νέφος απαλό, τεκμήριο της ουράνιας σύσκεψης, στρώνει
Το λουστραρισμένο τραγούδι του στο πέλαγο που εκμυστηρεύτηκε
Αχαλίνωτες επιθυμίες στον ρου της αιωνιότητας-

Πιο έρωτας από ποτέ οι λέξεις σου, πιο έρωτας,
Κινούνται ανάμεσα στα ασάλευτα δέντρα, μαντρώνουν την σιωπή
Και σπρώχνουν την κάμαρα στον γκρεμό της ηχηρής μοναξιάς σου-

Αλλά, εγώ, για ένα χείλι κοκκίνισα
Λαχτάρησα το χάδι, το άγγιγμα να είσαι προσιτή στους πόθους που είχα,
Και να μου μένουν όνειρα κι άλλα να κάνω, προτού με θελήσουν οι ζοφερές μου κηδείες..


1 Μαΐου 2017

του Μαΐου

κέρδος στο πράο ξημέρωμα, τιτιβίσματα πουλιών και μια ελευθερία χαρισάμενη. μπερδεμένα χιμούν τα χρώματα να κατακτήσουν. σκηνικό αοράτου πολέμου: ποιός να πρόλαβε ποιόν; όση νύχτα διάβασα, τώρα μια ενοχή του σκοταδιού που εκλείπει. Μάιος. ακραιφνώς τα κοπάδια του ύπνου μου σταλίζουν κάτω από τον λατρεμένο ουρανό. μυσταγωγώ και λατρεύω!

Φωτογραφία του Στρατής Παρέλης.

Καρφιτσώνονται πάνω στα πέταλα των λουλουδιών·
Αναγαλλιάζει ο Μάιος!
Σερπαντίνες αρώματος που ακολουθούν τα οσφρητικά λαγωνικά·
Λιποθυμάνε..
Μικρός, μικρότερος κι απ’ ότι φανταζόμουν είμαι
Του θεού αυλός.
Λόγια κάνω
Περιπαιχτικά να τον ίδιο εαυτό μου σαρκάζουνε.
Που μ’ ένα τίποτα και πάντα θα αγωνιά..
1.5.2008


Του Μάιου Σαββάτο…
Γυρεύω γυρεύω- τι ζητά
Κάποιος που δεν ησύχασε ούτε στον ύπνο;
Γεύσεις έχω από μελιού απείκασμα
Και μοσχοβόλησε μέσα στον νου μου ο πεύκος.
Του Σαββάτου ο ειρμός καπνός που αγαπά τα ουράνια.
Σάλπιγγες που διαλάλησαν μια Γη Επαγγελίας.
Πού είναι πια η Κιβωτός και ποιά ηθική ενστερνίστηκες
Κουρασμένε οδοιπόρε που καίνε οι πατούσες σου
απ' της ερήμου το λιοπύρι;
Ένα ξαφνικό χελιδόνι ζητά της Άνοιξης την φωνή και διατρανώνει
Των μυστηρίων την νεότητα όπως κι ο κόσμος μέσα στην καρδιά μου είναι
Λατρευτικός και αιώνιος…


Αν ο Μάιος…
Αν οι επιλογές μου, τα συσκεπτόμενα
άνθη,
οι παπαρούνες
που δρέπουν το άλικο
παρθένες,
τα χαμομήλια
δοκησίσοφα
και αναπλασμένα, οι ιαχές
των δέντρων, η αντήχηση
κάτω από τον ουρανό
το βιολί της μέλισσας
λυρικό και άοκνο,
οι νότες
των χλοοφόρων αναμνήσεων, εγώ
που σ' αγαπώ και δεν σε έχω,
η διαπραγμάτευση που βασανίζει τον αέρα μου
το εθνικό μου καθήκον, ο καπνός
των ονείρων που εξατμίζονται στο πρώτο φως της μέρας,
η ανάσα μου
σχηματισμένη πάνω στης αιωνιότητας το μανίκι,
το ποίημα μου
μισοτελειωμένο σαν ένας τελάλης αχινός
που κυοφορεί όλους τους κινδύνους
μιας αόρατης θάλασσας..
Αν ο επουράνιος ιδεατός Μάιος…


Απόσταση από το τεκταινόμενο. Ο μήνας βουλιάζει στον επίλογό του. Ασθμαίνει με παρρησία. Ανθοφορίες ασύλληπτες ακούγονται μες τα ποιήματα και καλλωπίζουν την μέρα. Λαχανιασμένος να προφτάσω καθετί. Μπορώ χίμαιρες και ουτοπίες, παράδοξα: είμαι επίκαιρος μες την μοναχικότητά μου. Δόθηκαν όλα. Κέρδισα μια Σημασία που είναι πολύχρωμη και τινάζεται όπως η σκόνη απ' το φόρεμα της Περσεφόνης.



26 Απριλίου 2017

Αν δεν υπήρχε μια νύχτα στην ζωή μας να συλλαβίσει τον έρωτα τι θα ήμασταν;



Αν δεν υπήρχε μια νύχτα στην ζωή μας να συλλαβίσει τον έρωτα
τι θα ήμασταν; Κλείνουν
τα παράθυρα
και είναι σαν να καταλαμβάνονται τα οχυρά· μένεις μόνος
να βήχεις με το σκουριασμένο τσιγάρο σου ή
να κοιτάζεις στο γυαλί απέλπιδες συναντήσεις- τίποτα
δεν ξορκίζει το κακό·
μόνο
το λαμπερό πρωί που έρχεται διαλαλεί
το πουλί το κελάηδισμα    και του φιλιού
ακούγεται αξεθύμαστος ο ερωτικός απόηχος.


Ξύπνημα ερωτικό!



Κοχύλι που εκμυστηρεύεται
Πρωινός ήλιος μια κάλμα
Άοκνο έντομο που βουίζει
Μες το αυτί του λουλουδιού
Ουρανός ένθεν και ένθεν

Από πέρα θάλασσα αιώνιο φέγγος της αιωνιότητας
Θέλξη να μείνουνε τα μάτια σου μέσα στους στίχους
Κύμα που τρέμει πάνω στην ερημική ακρογιαλιά
Θεός που ντύθηκε γαλήνη τόση κι άλλη τόση του πελάγου.

Λυπημένος υπήρξα έτσι θα ήταν η φτιαξιά μου
Άκουσα με προσοχή ομιλίες πουλιών
Φέρε μου άγγελε το ρόδο που η πορφύρα το στολίζει
Άσε τα χέρια μου να πλανηθούν στο ερωτικό κορμί της όλες τις βραδιές.


24 Απριλίου 2017

Νομίζω "κάτι".



Νομίζω "κάτι". Εμπιστεύομαι τις συμπεριφορές, τις αφήνω να ξεκλειδωθούν, βλέπω ίσως και το μικρό ανεπαίσθητο ράγισμά τους- αναζητώ τον τρόπο της επικοινωνίας που θα ήθελες κι εσύ. Στο σημείο μηδέν οργανώνεται η ποίηση, στην ματιά που πάει παραπέρα από το είδωλο στον καθρέφτη και χορογραφεί πάνω στις σκιές που συγκροτούν μια τάξη αοράτων και μυστικών.
Όπου δω, ένα φως που είναι βαρύ και ακύμαντο σαν θρησκεία που σε απορροφά και σε φανατίζει. Θανατηφόρα εύνοια να στέκεσαι στην πλευρά εκείνη που η αγιότητα είναι ένδυμα τόσο φανταχτερό που θα το ήθελαν όλοι.


23 Απριλίου 2017

Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!


Κόκκινες γλυκές αναπνοές, η άνοιξη βοά μέσα μου. Είμαι κάμπος, είμαι λιβάδι απέραντο που ζει τις αντιφάσεις των εντόμων του. Η γύρη μου παρασύρεται από το αεράκι και φτάνει ως το άνθος του λόγου που περιμένει καρτερικά την δική του γόνιμη τρέλα.
Μεθώ και το ξέρω: θα καρπωθώ μια ποίηση που και του άφραστου είναι καημός και φιλοτιμία οικουμενικού συνόλου.
Α κόσμε! Α Αστραπή του νου μου! Α έμπνευση!




είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;





δρουν σύγχρονες αγχόνες
σε μια άκαιρη εποχή
φλεγματικά φερέφωνα σπέρνουν ειδήσεις παθιασμένες
περί του δίκαιου των προδοτών-
κι η πατρίδα χωλαίνει·
τί να ξέρω από φυλές που σπαράσσονται όταν
μες την ρουλέτα τρέχει κατά πως θέλουνε οι κρατούντες, η μπίλια;
είναι οι ηθικές που μας σώζουν, είναι οι ηθικές;
προσκολλούμαστε στα βαθιά σύνορα
των δίκαιων ονείρων..

νέα μουσική...



το πιάνο σβήνει στην κουζίνα,
διασκελισμούς αντήχησης κάνει η μουσική,
νότες συντάσσονται σε τάγματα και νικούν 
την μοναξιά
κατά κράτος, 
καταλαμβάνονται οι επαρχίες 
του βορά,
ανατινάξεις χαρούμενες τρέπουν τα χρώματα σε ωφέλιμα,
ζωγραφική και των λεπτομερειών, 
όπως κι η ποίηση που έγινε
βραδύκαυστη 
και κομίζει νέα ουσία
στο βαλτωμένο εγωιστικό βασανάκι μας
που πάλιωσε και πια
συγκινεί γέροντες λόγιους και κυρίες
που έμειναν σαν απολιθωμένες να αναπολούν 
στιχάκια αβρά και μες το μέλι τους 
μπαγιάτικα.

λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου



λιποθυμήσανε οι ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι σου κι η όμορφη αζαλέα
τίναξε άνθος χαρωπό μες την καρδιά σου για να εφορμήσει
μεθυστική.
                  όσα δεν ήξερα μου είπες: για τον έρωτα
που έσμιξε τα χείλη μας και το φεγγάρι
έπλεξε τον υμέναιο που ήθελε να στεφανώσει όλες τις νύχτες που βρεθήκαμε
σμιχτά οι δυο πάντα στο ίδιο μαξιλάρι.

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου