...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

20 Μαρτίου 2017

Πουλιά…



Αποτυπώνονται αδρά επάνω στον φλοιό των δέντρων και, στην ουσία είναι πουλιά, που αποδημούν κατά τα μέρη του αρχέγονου φόβου.

Η νύχτα τα κυνηγά, σπινθηρίζουν καθώς πετούν, η καρδιά τους χτυπά μανιασμένα, ανήκουν στην Τόλμη.

Τα ζωγραφίζω μέσα στις ελπίδες μου, πάντα θα είναι η ανατροπή όσων περίμενα, με νικούν, μου αρέσουν
γιατί είναι ο εαυτός που δεν μπόρεσα, είναι η Νίκη που με μαγνητίζει πάντα.

Είναι η παρηγοριά μου- εφαρμόζω την ψυχή μου στην πτήση τους- με δικάζω και με αθωώνω ταυτόχρονα· ταυτίζομαι και είμαι ο αποδιοπομπαίος ουραγός που από σύμπτωση μπορούσα..




19 Μαρτίου 2017

Χουζούρι..



Φιλότιμο έδειξαν οι ώρες:
άντεξαν να μείνουν κοντά μας πειθήνιες, σχεδόν υποτακτικές, ξορκίζοντας
τις φοβίες μας.
                        Ανατράπηκαν όλα: οι ελπίδες ξαναγεννήθηκαν, ζωγράφισα με χρώματα την ζωή
μέσα μου
τυμβορυχώντας μέσα στην ανάγκη.
Μετά,
συνέτρεξαν λόγοι να μείνουν ευανάγνωστες οι ουτοπίες
και,
τις ακολουθήσαμε χωρίς πολλά ερωτηματικά- σαν να 'χαμε
για όλα και τους άλλους δασκαλέψει.
Βράδιασε.
Έφθινε η Κυριακή.
Μια ζάλη απ' την κούραση αναρριχήθηκε στα μέλη μας που μάργωσαν και
έγειρα μ' ένα βιβλίο στα χέρια να με βρει χουζούρι του ύπνου του κλεφτού..



18 Μαρτίου 2017


Εσύ..

Ο χαρακτήρας σου είναι ρωγμή στην ιστορία των άστρων·
Ψαλμωδείς άγρια φύλλα ευκαλύπτου που μαλώνει
με του αέρα τις ριπές·
Στεντόρεια- σαν
Να γράφεις την βίβλο των ανυποχώρητων,
Απόλυτη
όταν η ζωή σε πολιορκεί,
Δίκαιη
όταν ο κόσμος σ' αρνιέται,
Ράβεις και ξηλώνεις το ύφασμα των μυστικών που δεν ομολογήθηκαν..



17 Μαρτίου 2017

Τα σχήματα…



Τα σχήματα κληρονομούν τις εντάσεις των χρωμάτων, κινητά
Χαρούμενα καταφύγια της εναλλαγής, όταν
Ασπρίζουν οι μέρες κι ο ήλιος αινιγματοποιεί την διάσταση, αφήνοντας
Μια γεύση μέντας μέσα στα κλειστά σύνορά τους. Τα σχήματα

Μπερδεύονται με την επική ησυχία, μεταμορφώνουν
Το ακούραστο δίχτυ των φανερώσεων
Σε κάτι απλό, εύληπτο, που το μαθαίνουν απ' έξω
Καθημερινοί άνθρωποι, άνθρωποι που συνήθισαν να αμφιβάλουν, τότε
Που οι σελίδες της γραφής αφαίμαξαν ό,τι μπορούσε να ειπωθεί και έγινε
Μία διαφάνεια που χώρεσε εντός της όλα όσα σκηνοθέτησε η οικουμένη..



14 Μαρτίου 2017

Ομολογία πίσω απ' τις επάλξεις της Ποίησης…




Οι ρόλοι που μου δόθηκαν, ερμηνεύτηκαν κι απ' την λύπη μου ακόμα·
Είναι που ομονοώ με άνθη που συσκέπτονται με την Ομορφιά σε ευανάγνωστους, μετέωρους κήπους·
Ένα υφάδι μυστικό κανοναρχεί πίσω απ' τις επιδιώξεις μου·
Είμαι όλων των πλασμάτων ο ουραγός, ένας που συναισθάνεται πού πάει να τον εγκλωβίσει ο κόσμος-
Τραγανά φωνήεντα ρέουν στον ουρανίσκο μου- α γεύση
Ημίγλυκη, πεμπτουσία
Αιθέρια του λαμπρού φεγγαριού!
Ποιώ γιατί η ανάγκη μου είναι ανάσα και οι λέξεις μου ανάγκες περιποιούνται..




13 Μαρτίου 2017

Εκ προοιμίου...


Νέα e-ποιητική συλλογή από τον Στρατή Παρέλη
Διαβάζεται δωρεάν με κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

Κραυγή…



Όπως μπαλώνω κάτι που με εγκατέλειψε
διαπιστώνω απείθεια, διαπιστώνω
να χωλαίνει η πειθώ μου,
δαγκώνει τον ορίζοντα η μέρα, κάτι φαιά συναισθήματα
πατούν και πλατσουρίζουν στα ρηχά
του νου μου- μεσημέριασε;
Βγήκε ένας άτονος ήλιος,
Του Μαρτίου το γέννημα,
Άθροισα την συμπόνια μου και με περικύκλωσαν λέξεις
Όχι από κείνες που ήξερα, από αυτές
Που η απόχη ενός ψαρά μαζεύει,
Τις κοίταξα- με εγκλώβισαν
Πολύχρωμες, είν' η αλήθεια- τόσο χάος
Φυλακισμένο μέσα σε μία κραυγή
Όπως αυτή η ώριμη,
της θάλασσας..



9 Μαρτίου 2017

Ερωτική Άνοιξη..




Γεύσου την θηλή της μέρας καθώς της ηδονής το δώρο σου παρουσιάζεται-
Γλυκύ ιερό γάλα
Στον ουρανίσκο κι ακόμα
Ο ήλιος καλά κρατεί,
Πεταλουδίτσες αμάραντες πετούν μπρος στα μάτια σου,
Ο αέρας σμίγει τα τρυφερά κλαδιά του Μαρτίου,
Είσαι η παλλακίδα που ανάθρεψε το φως,
Μεταφράζω το πάθος σου,
Μέλι στα στήθη σου, στην ματιά σου καθάριο άπεφθο μέλι-
Την Άνοιξη που πλησιάζει μετρώ, ταχύνω το βήμα μου, επιθυμώ αγκαλιές τις δικές σου..



5 Μαρτίου 2017

Λάβαρα..



Λάβαρα που ανεμίζουν μες το πουθενά, παντιέρες
πολύχρωμες,
όπως ιδέες που τσούζουν,
αφαιρετικά
μες την επικράτεια του γαλάζιου,
κυκλώνουν
την ψυχή
εμφυσώντας της
του θάρρους το μέλι,
και, ύστερα,
το μεσημέρι γίνεται κοίλο,
όπως για να φιλοξενήσει
τραγούδια του δήμου,
πολυδύναμα,
γραμμένα
επάνω στον φλοιό των δέντρων και
μες την ντόμπρα σιωπή, κάτω
από τον ίσκιο του πλατάνου, αεί
που τα απαγγέλουν αδέκαστοι ποιητές- α Ρούμελη,
α Κύπρος,
α Θράκη, α
Ήπειρος,
α Θεσσαλία
α Ελλάδα μου
απανταχού και αχ!



4 Μαρτίου 2017

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..



Τα μάτια σου
ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο
που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται
από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.
Τα μάτια σου
είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω
και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα
να φτάσω την κρυφή μουσική της.
Τα μάτια σου
υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους
που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.
Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.
Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.
Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες
φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει
να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία
μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει
πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν
όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,
μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-
μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.
Και σε θέλω. Έρχεσαι
με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου
που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς
εμένα κι εσένα. Με ρωτάς
πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω
γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.
Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.
Καταλαβαίνω
τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά
όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει
ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα
να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..
Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..
31.10.2009
foto Julia Papadopoulou

28 Φεβρουαρίου 2017

Της ρίμας τρόπος και τροφή…



Αυτά που ήταν ψέματα με γέμισαν με αίματα
Και ό,τι ήταν άκαιρο με έκανε παράταιρο
Ήρθα εδώ κι ήρθα εκεί πλάνητας με χωρίς σκουτί
Σε γνώρισα με γνώρισες και σ' όλα με ξεχώρισες
Μάτια μου μάτια μάτια μου έγινες τα παλάτια μου
Σου έδωσα μου έδωσες και σ' όλα σου οφείλω
Πόσα φιλιά να είχαμε και σ' όλα να υπερείχαμε
Όπως γερνάμε να μπορείς αλλιώτικα βαθιά να δεις
Στα μέσα μου στα έξω μου και να με συντροφεύεις
Σε κείνα που έχω στα καλά στα δύσκολα και στα πικρά
Να μείνουμε αστέρι μου ως μες το μεσημέρι μου
Αγκαλιασμένοι όμορφα και αιώνια φιλιωμένοι..


Σκέψεις…





Κυανό ρήμα
Σημαντικό και ασήμαντο
Κι από μέσα σου φεύγουν πουλιά
Κυνηγημένα-
Έκφραση πάνω στην κόψη του μαχαιριού
Έκφραση ζητώντας την ελευθερία της-
Κόμπος που λύθηκε, κλάμα, σπαραγμός,
Όλα αλλάζουν, η ζωή σε πολιορκεί,
Κράτα τον εγωισμό σου στον τρόπο που θέλεις- αλλιώς
Όμως αποφασίσανε τα γεγονότα-
Κινήσου περίτεχνα- σαν να χορεύεις
Πάνω στον πάγο
Στο μεσημέρι
Στο απόγευμα
Εκεί όπου συντάσσονται οι σκέψεις σου και είναι
Τυφλά στρατιωτάκια που θα καταπιεί ο βάλτος της έριδας..



27 Φεβρουαρίου 2017

Αν…




Αποφασίζω θάλασσες και με ευνοούν οι μέρες που,
ξεθυμαίνουν μες την αγρύπνια μου, μέχρι να γίνω
εντολοδόχος της άνοιξης, ένας ορκισμένος εχθρός
του κάθε δολερού χειμώνα.

Αποφασίζω ιερότητες που εκλείπουν, ναυμαχώ
στα βαθιά του ουρανού, κληρώθηκα να εμμένω
στο κόλπο το δύσκολο, στην
μυητική αισιοδοξία μου.

Αν δεν ήσουν δίπλα μου, κάθετο ρίγος της αστροφεγγιάς, αν δεν ήσουν δίπλα μου οριζόντιο πάθος της λέξης, αν
το λεκτικό μαχαίρι δεν με μάτωνε συνέχεια, αν…

θα ήμουν μια σύμβαση ληγμένη με του θανάτου το ανεξίτηλο έντονο χρώμα..




Σαρακοστή…



Ανακοινώθηκαν οι εμμονές του φεγγαριού·
Τυμβωρύχοι ονείρων έτσουξαν τα δροσερά κρασάκια τους στον ολοστόλιστο προθάλαμο της Σαρακοστής·
Πριχού ο αέρας με ευνοήσει να πετάξω λυρικό αετό·
Πριχού εγώ ο ίδιος να γίνω ίδιος εγώ·
Κρασοκατάνυξη στο τραπέζι της κεφάτης παρέας·
Στόλισε τα μαλλιά σου κορίτσι μου- ανήκουμε σε ένα κόσμο που κινείται επί σκοπόν·
Μην πάρεις σοβαρά τον θάνατο- ζούμε σε παραμύθι που χορογραφούν οι πόθοι μας και το γεμίσαμε άγουρα πάθη..







Δισταγμός..




Ψηλαφίζω βεβαιωμένα και -ανάμεσα σ' αυτά που αγγίζω- λείπουν οι ευαισθησίες που άπτονται του φωτός- να αναπάντεχο!
Τα αθροισμένα φωνήεντα λάμπουν στον ήλιο και
μια μικρούλα λεμονιά, δίνει το χαμογέλιο της
ενέχυρο να ξορκιστούν οι διαβόλοι. Πού θα πάει, θα έρθει η Άνοιξη! Θα μυρίσουν ευθυμία τα περιβόλια
και ο αέρας θα κανοναρχεί να στεφανωθούν οι κοπέλες με τα στεφάνια άλλων θρησκειών. Όπως
διαβάζω μες την απουσία, κάποτε, λύπες φτηνές
που υποσκίασαν και, δεν λέει να φανεί, το ποίημα..



25 Φεβρουαρίου 2017

Εκ προοιμίου...

Νέα e-ποιητική συλλογή από τον Στρατή Παρέλη
Διαβάζεται δωρεάν με κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

Μνήμες…




Ένα φιλόσοφο πουλί μες τον αέρα
Πετά και γίνεται φλοιός του άμετρου ουρανού
Και στων κορφών το ροδινό λοφοσυνάντημα πιο πέρα
Η μέρα γράφει ιερές κι αρχαίες επωδούς

Παίζει το φως με τα διαμάντια όλων των ήχων
Και τις εικόνες που προσέχω μου κινά
Φλύαρο φως αδούλωτο, κορμάκι όλως των πόθων
Μετρά την γης και μπρος στα μάτια μου αρχινά

Χορό να εξυψώσει κι άλλο τις μυρσίνες
Στο πρώτο χάραμα τα πάντα είναι καθαγιασμένα ερωτικά
Κι έχω κρατήσει από σένανε δυο μνήμες
Από εκείνα που ποτέ δεν ξεθυμαίνουν τα φιλιά..



23 Φεβρουαρίου 2017

Εμένα η ζωή μου δεν υπήρξε ποιητική



Εμένα η ζωή μου δεν υπήρξε ποιητική- όπως σε πολλούς από σας, υπερίσχυε ο βιοπορισμός- ίσως γι' αυτό να είχα ανάγκη την Ποίηση, σαν αντιστάθμισμα για να ισορροπήσω ανάμεσα σε δύσκολες πραγματικότητες και μετέωρες μνήμες.
Και χαίρομαι γιατί βρήκα το σωστό ζύγι για να μην αδικώ κανέναν και τίποτα- χαίρομαι γιατί μπόρεσα να εκτιμήσω αυτό το ακριβοδίκαιο συμπέρασμα που μου δίνουν οι λέξεις, να μπορώ να βλέπω πέρα από τα ορατά, μέσα σε μια διάρκεια που δεν είναι πουθενά αλλού παρά σε έναν Έρωτα εντεταλμένη..



Ακολουθίες…



Μικρές ανακόλουθες ακολουθίες
Όταν κυνηγούν τα πουλιά
να λουφάξουν
Μες τα φυλλώματα,
Μικρές επιτυχείς δραπετεύσεις
Των κυνηγημένων, των απελπισμένων, των μικρών
Που θέλησαν ένα μπόι ψηλότερο
Κάποια στιγμή που έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα
Οι δαίμονες που μας κυνηγούν
Όπως στα παραμύθια-
Αήττητα ηττημένοι μένουμε
πίσω απ' τις οθόνες
Μαχόμενοι για κάτι ακαθόριστο που σκουριάζει
Όπως οι επιδιώξεις μας
Όπως αυτή η μέρα που, ευτυχώς, την έσωσε η λιακάδα της
Και αγκιστρώθηκε στον νου, σαν μια νιφάδα του χιονιού που, σύντομα, θα λιώσει…


22 Φεβρουαρίου 2017

Μνήμη κάπου…


Συγκρατημένα γαλάζιος ο ουρανός
επιστρέφει νουθεσίες που ξεστόμισες
Ενώ από τα μάτια σου
δάκρυα τρέχουν και μοιάζουν κουφέτα
Του αρραβώνα με την θλίψη που σε κέρδισε- Κι ενώ

είσαι παντού, γυάλινη είναι η απουσία σου
Γυάλινα τα ψιθυριστά τραγούδια που είπες
Και όλα θρυμματίζονται κάτω
από το φως μιας φλεβαριάτικης λιακάδας
Που έσμιξε το μέλλον σου με του παρόντος τον διαξιφισμό-

Σε συναντώ μυστικά, με τρόπο που κανένας δεν ξέρει,
Μια σπίθα αξίζει όσο μια φωτιά, το ξέραμε τότε,
Όλα έπρεπε να φαντάζουν αλλιώς, ήτανε ένα παράξενο παιχνίδι
Να μην καταλάβουν οι άλλοι το πάθος μας, να ακροβατούμε
Στην πραγματικότητα μιας καλοακονισμένης μαχαιριάς-

Όμως ο έρωτας δεν αργεί, ο έρωτας
είναι αψιμαχία με τον θάνατο,
Φιληθήκαμε πίσω από το ντροπαλό βράδυ, εκεί
που σε άγγιξα και τσιρίξανε
Όλες οι αθωότητες, να τότε
Που δεν ήρθε πρωί, να τότε
Που ακινητούσε ο χρόνος να κάνει σεγκόντο
Στο πάθος που είχαμε, στο κορμί, στο φιλί..








21 Φεβρουαρίου 2017

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου