...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

22 Οκτωβρίου 2017

Ερωτικό φωνήεν!

Ζουζουνίζεις άοκνη μέλισσα μέσα στο ανθισμένο μυαλό μου·
Και σου ακούω τον έρωτα, τον πόθο, την κρυφή συνδιαλλαγή
Να μ’ αγαπάς εσύ κι εγώ αφόρητα να παραδίνομαι
Στων φιλιών σου την κάθε ελπίδα.
Στάχυα λικνίζονται τα όμορφα μαλλιά σου στον ακύμαντο
Κάμπο της μέρας. Είσαι ζουζούνι που τριγυρνά στων στίχων μου το αυτί.
Απ’ όπου κι αν σε δω: ευτυχισμένη
Ζουμερή και αιθέρια, σαν μούσμουλο που το ζήλεψε να το γευτεί η χαρά.
Ζουζουνίζεις και είσαι γεωμετρία που δεν έμαθα ακόμα:
Σώμα αφράτο, ημερινό
Φεγγάρι που των ποιημάτων μου θα γράψει καλλικέλαδη την ιστορία-
Ένα αγαπημένο μελισσάκι που το ζάλισε του έρωτα ο καπνός.

21 Οκτωβρίου 2017

Παράξενος που είσαι άνθρωπε, παράξενος που είσαι!

Παράξενος που είσαι άνθρωπε, παράξενος που είσαι!
Να προικοδοτείς την φαντασία σου με δώρα ουτοπιών και
να παρφουμάρεις την αξία σου με ιδέες που πηρουνιάζουν την ησυχία του κόσμου.
 Ύμνος θα είναι πάντα οι επαναστάσεις σου!
Γιατί ποιός να σου αμφισβητήσει την έμπνευση της θέλησης
και το ακήρυχτο φως της Δημιουργίας;
Α με τον κατορθωμένο οίκο σου, που τα τιμαλφή σου φυλάτει
όπως σε βλέπω και με βλέπεις και ακόλουθος των θελήσεων σου είμαι
ταπεινός…
Θα πιστεύω πάντα στον καλύτερο εσένα!

Η ζωή προκύπτει όμορφη έχοντας χρεία τα πιο απλά πράγματα

Η ζωή προκύπτει όμορφη έχοντας χρεία τα πιο απλά πράγματα, τις πιο απλές συλλαβές που συνθέτουν την ποικιλόμορφη λέξη της.
Βρίσκω την ποίηση παντού, αγγίζει το δέρμα μου, εισχωρεί στην αναπνοή μου.
Και, πια, ξέρω ότι από τα γαληνεμένα σύνορα της σκέψης που ευτύχισε να είναι προσοδοφόρα, αντηχούν οι μουσικές που κάνουν τον νου μου να μένει ευχαριστημένος και ισχυρός.
Γιατί ισχυρή είναι η Ομορφιά, η Αλήθεια μου, και, για να τα φτάσω όλα αυτά, η αγρύπνια..

20 Οκτωβρίου 2017

Άρθρωση των δρόμων της καρδιάς μου…


Δεν ξέρω πια τι μυθιστορώ και τι γεμίζω με αέρα
Με απομυζούν οι ιδέες μου φαίνεται- γι αυτό στα έσω μου μελαγχολώ
Κορυφώνονται οι νύχτες, αγαπούν τις αγρύπνιες μου
Στα λεξιλόγια απαγχονίστηκα, στα λεξιλόγια χρίστηκα αθώος
Προβάδισμα της μουσικής στον ύπνο μου, προβάδισμα των λυρικών εξάρσεων
Θέλω να εμμένω στα δύσκολα, θέλω να αποκρυπτογραφώ την γαλήνη
Πιστεύω εις ένα θείο Γέλιο που εγκαθιδρύει μέσα μου μια δίκαιη Χαρά!

19 Οκτωβρίου 2017

Τέτοιου είδους ομολογίες…


Περιφέρομαι μέσα σε ιδέες και καταλήγω σε ασήμαντη πρόσθεση
Χάος ο νους μου αντιφατικό ασύμφορο χάος
Ποιός δεν το παραδέχεται; Έχει η ελπίδα σαπίσει
Τα μυριστικά τριαντάφυλλα ξεφύλλισαν μες τα χέρια μας και άφησαν μια ουτοπία σκόνη
Οργανώθηκαν καλά οι μπαγάσες, μας έκλεψαν κάθε που είχαμε προσανατολισμό
Αλλά και η τάξη μας τι ωραία που προδίδει αλλήλους!
Ζω με τα θαυμαστικά μου και αυτά ζουν μαζί μου σαν σκυλιά εξαγριωμένα
Θα έχω έναν ανυπόταχτο θάνατο και όταν σας λείψω να πάτε να βρείτε πού ήτανε οι θαλερές πηγές μου
Γιατί για μία δόξα ζούμε οι ποιητές
Μεταθανάτια..

Το μάτι σου ποιητή!


Είναι αυτή η ταπεινή ταλαιπωρημένη άποψή σου
Σφυρηλατημένη μέσα στον βιοπορισμό και τα αισθήματα που αντέχεις
Ενάντια στα ξημερώματα των θηρίων
Ενάντια στις επιταγές των αχόρταγων ταμείων
Είναι σαν ένα μάτι που βλέπει ξεκάθαρα και δακρύζει
Οικουμενικό μάτι βασισμένο σε ανθρωπιά και σε ένστικτο
Ένα μάτι που καταγράφει την Αλήθεια σου και την κάνει κτήμα του κόσμου
Είσαι εσύ, μικρός και γίγαντας, αποφασισμένος να μην λυγίσεις σε κανέναν αέρα
Που κλέβει όνειρα και φτωχαίνει το σπίτι των λαών..

Φορτσάτο μέλος της νοικοκυράς..



Στέγνωσαν τα σεντόνια στο σκοινί και στην μεγάλη
κατσαρόλα χοροπηδούνε τα ζυμαρικά: -
μακαρονιών ο γόρδιος
δένεται με την σάλτσα σαν μία χαριτωμένη
κοκκινωπή τόση θυσία..
Απ' την απλώστρα
τα ασπρόρουχα φωνάζουν·
ο άνεμος σε πιάνει ως την καρδιά·
δένεις με υπομονή τα πάντα, διαβάζεις
για όλων των σχολείων την προσαρμογή,
Ιερό θηλυκό που δεν το λυγίζουν οι κόποι
και λιγοστά κοιμάσαι άγρυπνη για όλους να καιροφυλάς..
Σφουγγάρισε το σύμπαν - το μέλλον
θέλει σφουγγάρισμα.
Μητέρα εσύ, σύζυγε, παντελώς αθωωμένη..
Και στων οικογενειακών υποχρεώσεων την φωνή,
έτοιμη να σε στεφανώσει
νικήτρια το παρόν. Ω εσύ
κυρία
των εργασιών
επάνω στου βιοπορισμού το σώμα:
νοικοκυρά
του ήλιου,
όταν
θα μεγαλώνεις τα παιδιά και θα τα καμαρώνεις-
αθλήτρια μεγάλων πια υποχρεώσεων, μοναδική
ακούραστη μονάδα που σε πέρας φέρνεις
τον άθλο μιας ολόκληρης ζωής..

17 Οκτωβρίου 2017

Στρατιώ- της ποιητής

Στρατιώ- της ποιητής
Γιατί δεν γράφουν όλοι καθισμένοι σε αναπαυτικές καρέκλες γραφείων..
Κάποια μεροκάματα είναι δύσκολα και σκληρά.

Τα μάτια σου είναι κλειδωμένα μυστικά που πασχίζω να τα αποκρυπτογραφήσω·



Τα μάτια σου είναι κλειδωμένα μυστικά που πασχίζω να τα αποκρυπτογραφήσω·
Έχουν μια σκιά της θλίψης και ένα φως της ζωής,
Εύκολα ανάβουν και εύκολα σβήνουν μες του μυαλού μου την μέρα,
Καθώς θέλησες να με εγκλωβίσεις σε πόνο κι εγώ όλες τις άμυνές μου εγκατέλειψα,
Προσεκτικά πέφτουν οι λέξεις στο χυτήριο και γίνονται ένα αμάλγαμα που βοά από ιστορισμένη λαχτάρα και έρωτα που ποτέ του δεν σώθηκε-
Πώς να σου το πω; Αν με σφάξεις δεν θα βρεις σταγόνα ήσυχο αίμα,
Κλυδωνίζομαι μες σε μια μοίρα φωτιά και όλο χάνω το πηδάλιο και κάθε πιθανό προσανατολισμό-
Μύθο έχει η ιστορία μας και σε μύθους πάντα ξοδεύτηκα…


16 Οκτωβρίου 2017

Τόσο απλά…


Βαδίζω προς την κεραυνοβόλο σύνοδο των ουρανών-
ο κήπος βαδίζει μαζί μου,
με τα σεμνά τριαντάφυλλα και τις εορταστικές ωδικές του μπιγκόνιες
σύμμαχός μου είσαι όταν νέμομαι τις φρούδες ειδήσεις των νεφών
εγκαθιδρύω ουτοπίες συμπαντικές
και πάντα σ’ αγαπώ
και πάντα σ’ αγαπάω!

Γνώση…

Τι σημαίνει να αγαπάς, να ζεις, να βρίσκεις ρήματα
αξίας, να καταφέρνεις
φιλιά και να νιώθεις πως σε νιώθουν, πως κρατάς
το χέρι και βαδίζεις συντροφικά, μέσα
στις αγωνίες της ζωής, κουρασμένος
και πεισματάρης, κι ο ορίζοντας
σκηνοθετεί ηλιοβασιλέματα συμβολικά, τι σημαίνει
να συμπαραστέκεσαι, να είσαι αλληλέγγυος, μπροστάρης,
τότε μόνον κατάλαβα, όταν
με πλάκωσαν οι μνήμες, όταν
γέρασα αρκετά για να μπορώ να νιώσω
πόσο οι άλλοι μου μοιάζουνε, όταν
σκότωσα τον εγωισμό μου κι απεκδύθηκα
το βαρύ ρούχο της ματαιοδοξίας μου, τότε
μόνο όταν μπορούσα να διακρίνω
τι μου κρύβει πάντα ο θεός..



14 Οκτωβρίου 2017

Το απόγευμα…


Το απόγευμα κωλυσιεργεί τις ερωτοπαθείς μυρωδιές των βασιλικών
και η μουσούδα του αέρα χώνεται μες τις λινάτσες
των νεφών, 
σκούζοντας επιμόνως για ένα "έλα"…
Τα χρώματα κατευθύνουν τον νου μας στο άπειρο.
Κι εμείς από τα χρώματα είμαστε καμωμένοι, από την λυρική δομή
των ουρανών,
κι ας στηρίζουμε με τα αισθήματά μας τον νεόκοπο ήλιο κι ας είμαστε κολλημένοι στον βράχο
της νοσταλγίας..
Μας στολίζει ο στόμφος του καλοκαιριού
ακόμα,
και μας έχει πλασμένους η τραχιά, ακύμαντη πέτρα
του Έρωτα,
βοά μες τις φλέβες μας, όταν ακίνητοι μένουμε, τερπνά τρυγώντας
φιλιά μέσα στο βράδιασμα.
Μια μουσική ωφέλιμη στις ψυχές σκορπά τριγύρω,
ακούραστος ο αέρας μαγκώνει τις πλάτες του στον βαρύ τροχό της μέρας, στα ρολόγια στέκεται η σιωπή, την ώρα
που εμείς ακολουθούμε την μεγάλη δίψα
του κορμιού
και στα σώματα επάνω παίζουμε
το συναρπαστικό ξεφλούδισμα της συνουσίας, ως την στιγμή
που ενώνονται οι παράλληλες ευθείες σε μια γονιμοποιημένη τελεία
που μιλά φθόγγους ερωτικούς και υπερβάλλοντα ζήλο
της αγάπης..

Σχηματίζω τις λέξεις από κείνα που μου εναντιώνονται

Σχηματίζω τις λέξεις από κείνα που μου εναντιώνονται, δεν μου παραδίνονται, μου απιστούν· είναι ένα κυνηγητό να πιάσεις μια αόρατη φυσαλίδα όπως είναι η Ιδέα, που την τσακώνεις να περιπαίζει με τον νου σου κι εσύ να είσαι ανήμπορος να την οικειοποιηθείς. Πόσα ποιήματα δεν γεννήθηκαν από μια λέξη που απλά ξεκεφάλωσε από την λίμνη των αοράτων, όπως να ήθελαν να μου βγάλουν την γλώσσα και να με ειρωνευτούν που δεν μπόρεσα να τα τσακώσω ολόσωμα, και έτσι έμειναν άτιτλα και γλιστερά, σαν ψάρια που θα ξεφύγουν πάλι και πάλι από τα χέρια μου και θα ορμήσουν στον ρου του νερού που είναι η αιωνιότητα σε ένα ταπεινό της ρυθμό;..

Πέντε η ώρα το πρωί.


Έρχονται οι ειδοποιήσεις της μέρας.
Το αεράκι σαν καλοσυνάτο ποτάμι ποτίζει την δίψα των φυτών.
Γεμίζει μπαρούτι η υπεροψία των δέντρων.
Ο εγωισμός των πουλιών τα ξυπνά για ένα βιαστικό καθήκον.
Στα χαρτιά μου μουντζαλώματα διορθώματα.
Πέντε η ώρα το πρωί.
Σκλάβος ενός μελανοπολέμου που με πληγώνει και μ’ αφήνει αιμόφυρτο.
Στυλώνω τα μάτια και πάντα ερωτευμένος θα είμαι
Μ’ αυτόν τον ουρανό, μ’ αυτό το κορίτσι
Που σφίγγει κι άλλο την καρδιά μου, έως να γίνει
Ευαγγέλιο μιας αλήθειας που την ξέρεις κι εσύ..

13 Οκτωβρίου 2017

Χωρούν έλα σ’ ένα Ελάχιστο

Χωρούν έλα σ’ ένα Ελάχιστο: σαν
Να χωρά η πραγματικότητα μες τον σεμνό σου χαρακτήρα- όλα χωρούν
Στο Αχώρητο· κουμπωμένος χρόνος που δράμει εναντίον μιας λύπης που μας
Κυριεύει και δεν την ορίζουμε..

Αφού φαντάζομαι διαλόγους με τον ουρανό


Αφού φαντάζομαι διαλόγους με τον ουρανό
Πώς να μείνω στα στενά και τα γήινα; Να έτσι
Έζησα ακολουθώντας ζωντανή Ουτοπία. Κι αν πεις
Που δεν προσπάθησα να υποταχτώ
Στης πραγματικότητας το μαράζι- μα πού;
Πετώ ανάλαφρος στα σύννεφα κι εκείνα γίναν το όμορφο σπίτι μου.
Ψιθυρίζω τα μυστικά που με κάνουν να χαμογελάω.
Τίποτα στον κόσμο σοβαρό δεν είναι.
Θα ξεχερσώσω την μελαγχολία μου.

12 Οκτωβρίου 2017

Τα λόγια…


Τα λόγια έρχονται σε μένα για να βρουν ζάχαρη των παρομοιώσεων.
Ανθίζουν κάποια, γίνονται σαν προσευχές
προς ένα μακρινό αστέρι που ποτέ δεν υπήρξε·
Τα λόγια σεμνύνονται μες τις κοιλάδες του ουρανού, είναι αφηνιασμένα άτια
που τρέχουν προς τον βορά, στα μέρη των αρχαίων πατρίδων μας.
Τα λόγια που είπα και είπες.
Όταν συναντούν τα δάκρυα, τα λόγια ιριδίζουν σαν οψιδιανού χάντρες που κρατούν εντός τους όλα τα πάθη του ορυχείου.
Και στολίζουν με κραυγαλέο θάρρος το μπεγλέρι του καιρού. Τα λόγια
στρατηγούν επάνω στην μελαγχολία μας- μέχρι
που εκείνη ξεγίνεται και στην θέση της μένει
συλλαβή μία που να την αποστηθίζει ο χρόνος του γιαλού κι ο πόντος.

Διάφανη γαλήνη, διάφανη ησυχία



Διάφανη γαλήνη, διάφανη ησυχία· ακόμη δεν ξημέρωσε·
ο κάθε ήχος μεγεθύνεται επί τον εαυτό του και καταχωρείται στο ποίημα που θα γραφεί.
Το φως στους φανοστάτες των δρόμων είναι αμυδρό:
όπως αμυδρές είναι οι ελπίδες μας και τα κέφια των πουλιών. Μπαινοβγαίνουν μες την νύχτα οι νυχτερίδες·
από μια χαλασμένη πόρτα του φεγγαριού που μπάζει σκοτάδια της κόλασης.
Τα αστέρια τσουρουφλίζονται από το φεγγαρόφωτο και περιγελούν την αιωνιότητα που δεν τα αφορά..


11 Οκτωβρίου 2017

Φιλήδονα πουλιά θωπεύουν την Ώρα την Στιγμή την Στιγμούλα

Όταν σκοτεινιάζει
Είναι γρίφος η νύχτα και στασίδι σκοτεινό περί το άμορφο χάος-

Απόμερα της ερημίας
Το φεγγάρι σοβαντίζει μια όψη του κόσμου ξεχασμένη

Φιλήδονα πουλιά θωπεύουν την Ώρα την Στιγμή την Στιγμούλα

Λιώνει στο έρεβος το άρωμα της μαντζουράνας το μέλι

Η Ποίηση βακχεύει εμμένοντας σε προσθαλασσωμένους στίχους..

Οκτώβριος γελά ημίγυμνος…



Αφάνταστε κουρσάρε της αυγής, η μέρα
προλαβαίνει την πλώρη σου,
ο αέρας κουνά τα κατάρτια σου, η φαντασία
φουσκώνει όρτσα τα πανιά,
όλο μπροστά θα πάμε

στις ανοικτές θάλασσες του ουρανού, στο χρυσό
φως το χινοπωριάτικο,
στον κρύο αέρα

που δονεί την φύση των δέντρων και ματώνει
τα ερυθρά τριαντάφυλλα, να ζήσουν
βαθύ μεράκι της αθανασίας!

Συγκλίνουν οι ανάσες του δυόσμου, στο
σεμνό μεσημέρι,
του βασιλικού η κυκλοθυμία ανατρέπει σιωπές,
ο ήλιος περισσότερο αξίζει
όπως σκουντά τα τρυφηλά μήλα, όπως
επικυρώνει τις συμφωνικές των πουλιών-
α μήνα των λυρικών αποσκιρτήσεων!

Η γύμνια σου, φαρδύ πουκάμισο της διαφάνειας,
αμάντρωτος αμνός που ολούθε βελάζει,
τσοπάνος της βουκολικής μας συμπάθειας,
χινοπωριάτικο σουραύλι που αντιλαλεί στα ήρεμα λιβάδια
τα ορεινά, τα πεδινά..




10 Οκτωβρίου 2017

Θα χαθούμε έτσι λοιπόν…

Οι ηλιαχτίδες σε χορεύουν, οι δέσμες του φωτός που να διαβείς
τα όνειρα που στενάζουν λαβωμένα
στον ύπνο που δεν μπόρεσε να γίνει
ένα λιβάδι αγωνιστικό-

Το σώμα που δεν μιλά κι όμως όλα τα λέει,
η σκόνη που σκεπάζει την πραγματικότητα
ως να την κάνει ήσυχα να συντριβεί,
χειρονομίες, φερσίματα, βοή
από μια μέρα που ωραία στοιβάζεται
μες την ανυπαρξία-

Μια δίνη ανέμου που θα πραγματώσει την απώλεια,
μια σκόρπια συνήθεια που θα χαθούμε κάπου κι εμείς
όπως οι περισσότεροι πέρασαν και έτσι χαθήκαν,
θάνατος μέσα στους θανάτους-
να είσαι ή να μην είσαι, εγωισμός που εξαερώθηκε, πάμε χαμένοι λοιπόν
πίσω από τα κτίρια που εγκαταλείφθηκαν στην μοίρα τους, πίσω
από το θλιβερό προάστιο που φλόγες βγάζει, αφήνοντας
να ερμηνεύσει λάθος όλα η καρδιά μας..

Φθινόπωρο…


Το επιθετικό φθινόπωρο
Γυμνό σαν πόδι γίγαντα που χωλαίνει,
Και η βροχή που στόλισε τα έωλα φύλλα
Με τα διαμάντια της- κρασάτη, καθαρή βροχή·
Περισπάται ο άνεμος
κι αν δεις,
οι βελανιδιές γεμίζουν με μπαρούτι την όραση·
Άοκνα πουλιά κουρνιάζουν θέλοντας την στιγμιαία ευφράδεια των ουρανών·
Ο χρόνος συνωμότης που μιλάει το αύριο·
Υγρασία πλατιά σαν γύρος περί τον αόρατο άξονα της αστραπής·
Φύση και θέση φθινοπωρινή ευκρασία..

8 Οκτωβρίου 2017

Ρέμβη μπροστά από τον ουρανό…




Χλιαρό πρωινό, γεμάτο ηλιαχτίδες κι αυταπάτες·
Μαζεύω τα κομμάτια που αφήνει ο ήλιος από τα σπασμένα κανάτια πάνω
στα επικά πλατύσκαλα,
νησιών του Αιγαίου,
κουράστηκα να αναγνώθω στην γαλήνη
ρήματα θλίψης.
Ένα αεράκι βαφτίζει την μέρα γαλάζια-
Απ’ όπου κι αν κοιτάς, ελευθερία!
Μια σύναξη εντόμων όπως για ν’ αποφασίσουν για τα δέοντα, μια βοή
να έρθει ο κόσμος ο γνωστός μας πάνω κάτω.
Και γράφω σαν ψελλίζοντας στην θάλασσα μπροστά,
μια ρέμβη που δεν είναι να πεθάνει..


7 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..


Τα μάτια σου
ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο
που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται
από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.
Τα μάτια σου
είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω
και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα
να φτάσω την κρυφή μουσική της.
Τα μάτια σου
υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους
που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.
Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.
Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.
Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες
φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει
να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία
μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει
πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν
όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,
μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-
μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.
Και σε θέλω. Έρχεσαι
με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου
που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς
εμένα κι εσένα. Με ρωτάς
πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω
γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.
Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.
Καταλαβαίνω
τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά
όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει
ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα
να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..
Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..
31.10.2009

Αυτό κι αν μου αρέσει!

Αυτό κι αν μου αρέσει!: Ντύνει με το χρυσάφι του ο ήλιος τον κόσμο και μυρίζει μέντα της ζωής και μέντα του θανάτου: Συνυπάρχουν οι μεγάλες Αντιθέσεις. Σε μια απόσταση που δεν την καλοδιακρίνω, δέντρα ψηλά και ιερατικά, σαν κέδροι ονομαστοί του Λιβάνου, στολίζουν το τοπίο.
Λαχανιασμένος μέσα στην άπλα της Ομορφιάς! Συλλέγω εικόνες από κείνες που κι οι ποιητές αγαπούνε και θησαυρίζουν μέσα στα ανθρώπινα κεφάλια τους.
Έτσι, για να ευτυχισμένος υπάρχω!

6 Οκτωβρίου 2017

Στεντόρεια

Νέα e-κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Στεντόρεια
Issuu is a digital publishing platform that makes it simple to publish magazines, catalogs, newspapers, books, and more online. Easily share your publications and get them in front of Issuu’s millions of monthly readers. Title: Στράτης Παρέλης, Στεντόρεια, Author: Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, Name: Στράτης Πα...
ISSUU.COM

Εκ προοιμίου...

Νέα e-ποιητική συλλογή από τον Στρατή Παρέλη
Διαβάζεται δωρεάν με κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

Αναγνωριστικές βολές…

Νέα e-ποιητική συλλογή για τον Στρατή Παρέλη:
Αναγνωριστικές Βολές

Στρατής Παρέλης, Ωσεί παρών

Νέα ηλεκτρονική κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, 14 Ιουνίου 2016
Νέα ηλεκτρονική κυκλοφορία:
Στρατής Παρέλης, Ωσεί παρών

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου